پاپاسمیر برای تشخیص سلولهای غیرطبیعی دهانه رحم و غربالگری سرطان دهانه رحم طراحی شده است و برای تشخیص HIV کاربردی ندارد. آزمایش HIV از طریق آزمایشهای آزمایشگاهی در مراکز درمانی یا کیتهای خانگی مورد تأیید FDA انجام میشود. افرادی که نگران ابتلا به HIV هستند، باید با پزشک درباره گزینههای غربالگری صحبت کنند یا از تستهای خانگی استفاده کنند، بهویژه اگر در معرض عوامل خطر قرار دارند. تشخیص زودهنگام و شروع درمان نقش حیاتی در کنترل مؤثر HIV دارد.
پاپاسمیر چیست و چه چیزی را بررسی میکند؟
پاپاسمیر (Pap smear یا Pap test) آزمایشی است که برای بررسی سلولهای غیرطبیعی دهانه رحم انجام میشود و هدف اصلی آن پیشگیری و تشخیص زودهنگام سرطان دهانه رحم است.
از زمان معرفی این آزمایش در آمریکا در سال ۱۹۴۱، پاپاسمیر نقش مهمی در کاهش چشمگیر مرگومیر ناشی از سرطان دهانه رحم داشته است.
اگرچه سرطان دهانه رحم در صورت عدم درمان میتواند کشنده باشد، اما معمولاً رشد آهستهای دارد و پاپاسمیر میتواند تغییرات سلولی را در مراحل اولیه شناسایی کند؛ زمانی که درمان بسیار مؤثرتر است.
هر چند وقت یکبار باید پاپاسمیر انجام شود؟
بر اساس دستورالعملها:
-
زنان ۲۱ تا ۶۵ سال: هر ۳ سال یکبار پاپاسمیر
-
زنان ۳۰ تا ۶۵ سال: هر ۵ سال یکبار، در صورتی که همزمان غربالگری ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) نیز انجام شود
HPV ویروسی است که میتواند منجر به سرطان دهانه رحم شود.
آیا پاپاسمیر HIV را تشخیص میدهد؟
خیر.
اگرچه پاپاسمیر اغلب همزمان با آزمایشهای سایر بیماریهای مقاربتی (STIs) انجام میشود، این تست بهطور مستقیم HIV را بررسی نمیکند.
اگر پاپاسمیر سلولهای غیرطبیعی نشان دهد چه میشود؟
در صورت مشاهده سلولهای غیرطبیعی، پزشک ممکن است انجام کولپوسکوپی را توصیه کند.
کولپوسکوپ وسیلهای با بزرگنمایی کم است که دهانه رحم و نواحی اطراف آن را روشن و بررسی میکند. در این مرحله، پزشک ممکن است بیوپسی (نمونهبرداری بافتی) انجام دهد تا نمونه برای بررسی دقیقتر به آزمایشگاه ارسال شود.
امروزه امکان آزمایش مستقیم DNA ویروس HPV نیز وجود دارد. نمونهگیری برای این تست مشابه پاپاسمیر است و میتواند در همان جلسه انجام شود.
چه آزمایشهایی برای تشخیص HIV وجود دارد؟
طبق توصیه مرکز کنترل و پیشگیری از بیماریها (CDC):
-
همه افراد ۱۳ تا ۶۴ سال باید حداقل یکبار در طول زندگی تست HIV انجام دهند.
آزمایش HIV میتواند:
-
در مطب یا مرکز درمانی
-
یا از طریق تستهای خانگی انجام شود
حتی اگر فردی بهطور منظم برای بیماریهای مقاربتی آزمایش میدهد، نباید فرض کند که تست HIV بهطور خودکار انجام شده است. درخواست مستقیم آزمایش HIV از پزشک ضروری است.
آزمایشهای آزمایشگاهی HIV کداماند؟
در مراکز درمانی، معمولاً یکی از این سه تست انجام میشود:
-
تست آنتیبادی
-
با استفاده از خون یا بزاق
-
شناسایی پادتنهایی که بدن در پاسخ به HIV تولید میکند
-
-
تست آنتیژن/آنتیبادی
-
بررسی پروتئینهای مرتبط با HIV در خون
-
-
تست RNA (NAT)
-
شناسایی مستقیم ماده ژنتیکی ویروس HIV در خون
-
تستهای سریع جدید میتوانند در کمتر از ۳۰ دقیقه نتیجه بدهند.
آزمایشهای خونی معمولاً زودتر از تست بزاقی HIV را تشخیص میدهند.
در صورت مثبت بودن نتیجه، آزمایشهای تکمیلی برای تشخیص HIV-1 یا HIV-2 انجام میشود.
تستهای خانگی HIV کداماند؟
سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) دو تست خانگی HIV را تأیید کرده است:
1. Home Access HIV-1 Test System
-
نمونه خون از نوک انگشت گرفته میشود
-
نمونه به آزمایشگاه ارسال میشود
-
نتیجه ظرف ۱ تا ۲ روز اعلام میشود
-
نتایج مثبت مجدداً بررسی میشوند
2. OraQuick In-Home HIV Test
-
نمونه بزاق دهان
-
نتیجه در حدود ۲۰ دقیقه
-
در صورت مثبت بودن، تست تأییدی لازم است
اگر نگران HIV هستید، چه کاری باید انجام دهید؟
تشخیص زودهنگام کلید درمان موفق است.
دکتر میشل سسپدس، متخصص بیماریهای عفونی، میگوید:
«توصیه میکنیم همه افراد حداقل یکبار در زندگی تست HIV بدهند. این کار باعث میشود بیماری قبل از آسیب جدی به سیستم ایمنی شناسایی شود.»
افرادی که در معرض خطر بالاتر هستند میتوانند:
-
به پزشک مراجعه کنند و آزمایش بدهند
-
یا از تستهای خانگی استفاده کنند
در صورت مثبت بودن تست خانگی، نتیجه باید توسط پزشک تأیید شود تا درباره مراحل بعدی درمان و مراقبت تصمیمگیری شود.
جمعبندی نهایی
پاپاسمیر آزمایش تشخیص HIV نیست و فقط برای بررسی سلامت دهانه رحم و پیشگیری از سرطان کاربرد دارد.
برای اطمینان از وضعیت HIV، انجام آزمایش اختصاصی ضروری است.
اگر نگران سلامت جنسی خود هستید، آزمایش بهموقع، آگاهی و مشورت با پزشک بهترین مسیر برای حفظ سلامت و آرامش خاطر است.