برخی پژوهشها نشان میدهند که استفاده از روشهای جلوگیری هورمونی ممکن است سلولهای دهانه رحم را نسبت به ویروس HPV حساستر کند. البته هنوز برای رسیدن به نتیجه قطعی، تحقیقات بیشتری لازم است. با این حال، راهکارهایی وجود دارد که میتوانید با کمک آنها خطر ابتلا را کاهش دهید.
در اغلب موارد، حدود ۹ نفر از هر ۱۰ نفرTrusted Source، ویروس HPV ظرف دو سال پس از تماس، بهطور طبیعی از بدن پاک میشود. انتقال این ویروس معمولاً از طریق رابطه جنسی واژینال یا مقعدی صورت میگیرد، اما رابطه دهانی و تماس پوستی نزدیک نیز میتواند عامل انتقال باشد.
اگر ویروس در بدن باقی بماند، ممکن است سلولهای ناحیه فرج، واژن، دهانه رحم یا مقعد را درگیر کند. در صورت درمان نشدن، این سلولها میتوانند دچار تغییرات غیرطبیعی شده و به سرطان تبدیل شوند.
حدود ۱۰ درصدTrusted Source از افرادی که HPV را در دهانه رحم خود دارند، دچار عفونت پایدار میشوند؛ عفونتی که خطر ابتلا به سرطان دهانه رحم را افزایش میدهد. بیش از ۹۵ درصدTrusted Source از موارد سرطان دهانه رحم با ویروس HPV در ارتباط هستند.
به همین دلیل، آگاهی از میزان خطر فردی برای ابتلا به HPV و سرطان دهانه رحم اهمیت زیادی دارد.
آیا خطر HPV به نوع روش جلوگیری هورمونی بستگی دارد؟
«بیشترین شواهدی که درباره این ارتباط داریم، مربوط به قرصهای خوراکی جلوگیری است»، این را آدرین تون، پرستار خانواده و مدیر عملیات بالینی TBD Health، بیان میکند.
برخی مطالعات نشان میدهند که این خطر ممکن است با گذشت زمان کاهش پیدا کند؛ بهویژه در افرادی که بیش از ۵ سال از قرص جلوگیری استفاده کردهاند یا مصرف آن را بهطور کامل قطع کردهاند.
بر اساس پژوهشی در سال ۲۰۱۶Trusted Source، استفاده از آییودی هورمونی ارتباطی با افزایش خطر HPV نشان نداده است. به بیان ساده، شواهدی وجود ندارد که آییودی هورمونی خطر ابتلا به HPV را افزایش دهد.
«سایر روشهای جلوگیری هورمونی، مانند ایمپلنت، هنوز به اندازه کافی بررسی نشدهاند، چون نسبتاً جدیدتر هستند»، دکتر کولین دنی، متخصص زنان و زایمان و مدیر برنامهریزی خانواده در بیمارستان NYU Langone Brooklyn، توضیح میدهد.
نکته مهم این است که روشهای جلوگیری هورمونی بهخودیخود باعث ایجاد HPV نمیشوند.
«بسیاری از افرادی که از روشهای جلوگیری هورمونی استفاده میکنند، از نظر جنسی فعال هستند و HPV یک عفونت منتقله از راه جنسی است»، دنی میگوید.
HPV تنها از طریق تماس جنسی با شریک منتقل میشود و نمیتوان با مصرف قرصهای جلوگیری یا سایر روشهای هورمونی بهتنهایی به آن مبتلا شد.
چه عواملی میتوانند خطر HPV و سرطان دهانه رحم را افزایش دهند؟
تماس جنسی بدون استفاده از کاندوم یا سایر روشهای محافظتی، خطر ابتلا به HPV و دیگر عفونتهای مقاربتی را افزایش میدهد.
اگرچه ابتلا به HPV مهمترین عامل خطر برای سرطان دهانه رحم است، اما این نوع سرطان میتواند به دلایل دیگری نیز ایجاد شود.
برای مثال، افرادی که سیگار میکشند یا از سایر محصولات دخانی استفاده میکنند، بیشتر در معرضTrusted Source ابتلا به انواع سرطانها قرار دارند.
طبق گزارش انجمن سرطان آمریکاTrusted Source، عوامل زیر نیز میتوانند خطر ابتلا به سرطان دهانه رحم را افزایش دهند:
- ضعیف بودن یا سرکوب سیستم ایمنی
- مصرف داروهای سرکوبکننده سیستم ایمنی
- سابقه عفونت کلامیدیا
- داشتن سه بارداری کامل یا بیشتر
- بارداری کامل پیش از ۲۵ سالگی
- مصرف داروی دیاتیلاستیلبسترول توسط مادر در دوران بارداری
- سابقه خانوادگی سرطان دهانه رحم
چگونه میتوان هنگام استفاده از روشهای جلوگیری هورمونی، خطر HPV و سرطان دهانه رحم را کاهش داد؟
واکسیناسیون HPV میتواند خطر ابتلا به سویههای پرخطر این ویروس را که با زگیل تناسلی و برخی سرطانها مرتبط هستند، کاهش دهد.
مرکز کنترل و پیشگیری از بیماریها (CDC)Trusted Source واکسیناسیون را در سنین ۱۱ تا ۱۲ سالگی توصیه میکند، اما امکان دریافت واکسن در سنین بالاتر نیز وجود دارد.
برای مثال، افراد ۱۵ تا ۲۶ سال میتوانند از برنامه سهدوزی واکسن بهرهمند شوند. اگر بین ۲۷ تا ۴۵ سال دارید، بهتر است با پزشک مشورت کنید؛ زیرا در برخی شرایط خاص ممکن است واکسیناسیون برای شما توصیه شود.
کاندوم داخلی و خارجی تنها روشهای جلوگیری هستند که میتوانند خطر انتقال عفونتهای مقاربتی را کاهش دهند. بنابراین استفاده از کاندوم یکی از راههای مهم کاهش خطر HPV است.
همچنین توصیه میشود در رابطه جنسی دهانی نیز از وسایل محافظتی مانند کاندوم یا دنتال دم استفاده شود.
انجام منظم تست پاپ اسمیر کمک میکند تغییرات غیرطبیعی سلولهای دهانه رحم زودتر شناسایی شوند. کالج آمریکایی متخصصان زنان و زایمان توصیه میکند از سن ۲۱ سالگی، هر ۳ سال یکبار پاپ اسمیر انجام شود.
معمولاً انجام تست جداگانه HPV فقط در صورتی توصیه میشود که نتیجه پاپ اسمیر غیرطبیعی باشد.
از دیگر اقدامات پیشگیرانه میتوان به ترک سیگار، تقویت سیستم ایمنی و کنترل بیماریهایی مانند HIV یا دیابت اشاره کرد؛ بیماریهایی که میتوانند سیستم ایمنی بدن را تضعیف کنند.